՝՝Հայոց Բանակ՛՛ շարադրությունների մրցույթի հովանավորներ՝
ԿԱՅՔՈՒՄ ԸՆԹԱՆՈՒՄ ԵՆ ՆԱԽԱՊԱՏՐԱՍՏԱԿԱՆ ԱՇԽԱՏԱՆՔՆԵՐ

понедельник, 18 августа 2014 г.

ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ Ք.Ա. III ՀԱԶԱՐԱՄՅԱԿԻ ԱՌԱՋԻՆ ԿԵՍԻՆ. ԱՌԱՋԻՆ ՀՈԳԵԲԱՆԱԿԱՆ ՊԱՏԵՐԱԶՄՆԵՐԸ


Հակառակորդին հոգեբանորեն ճնշելու կարողությունը ռազմարվեստում մշտապես խիստ բարձր է գնահատվում: Հատկանշական է, որ հոգեբանական պատերազմ վարելու մեծ վարպետներն էին հայկական Արատտա պետության արքաները: Արատտայի տիրակալին են պատկանում առաջին առաջին հոգեբանական պատերազմ վարողի դափնիները:
    Ք.ա. 2-րդ հազարամյակում Միջագետքի հարավում՝ Շումերում, կազմավորվել է քաղաք-պետություններ: Ք.ա. 28-ից 26-րդ դարերում գերիշխանության կենտրոն դարձավ Ուրուկ քաղաք-պետությունը: Իշխեց Ուրուկի առաջին հարստությունը, որի երեք արքաները Էնմերքարը, Լուգալբանդան ու Գիլգամեշը դառնում են շումերական դյուցազնավեպի գլխավոր հերոսները: Անկախ իր էպիկական բնույթից՝ այն կարևոր պատմական սկզբնաղբյուր է:
Շումերները ստեղծել են աշխարհի հնագույն քաղաքակրթություններից մեկը:  Ք.ա. երրորդ հազարամյակում նրանք բնակվում էին Հարավային Միջագետքում, իսկ մինչ այդ՝ ք.ա. հինգերորդ հազարամյակում նրանց նախնիները բնակվում էին Հայկական Լեռնաշխարհի հարավային և Միջագետքի հյուսիսային շրջաններում: Հեռանալով այնտեղից՝ նրանք երկար ժամանակ պահպանել են իրենց կապը լեռնաշխարհի հետ: Այդ իսկ պատճառով Հայկական Լեռնաշխարհի հնագույն հիշատակությունները գտնվում են շումերական գրավոր հուշարձաններում: Դրանց մեջ առանձնահատուկ տեղ է գրավում շումերական դյուցազնավեպը, որի ինը մասերից հինգում հիշատակվում է Արատտա երկիրը, որը նույնացվում է Աստվածաշնչի Արատտա-Հայաստանի հետ: Արատտան հնագույն գրավոր արձանագրություններում հիշատակված Հայկական լեռնաշխարհի առաջին պետական կազմավորումն է, որի մասին տեղեկությունները  վերաբերվում են ք.ա. 28-27-րդ դարերին:

ՀԱՅՈՑ ՁՈՐԻ ՃԱԿԱՏԱՄԱՐՏԸ ՄԹԱ 2492, ՄԵՐ ԱՌԱՋԻՆ ՀԱՂԹԱՆԱԿԸ


Հայ ժողովուրդն իր դասականացված պատմությունը սկսում է Հայոց Ձորի ճակատամարտում   Բաբելոնի տիրակալ Տիտանյան Բելի զորքերի դեմ Հայկ Նահապետի տարած Հայթանակով:  Այն մեզ հայտնի է պատմահայր Մովսես Խորենացու ՀԱՅՈՑ ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ Հայկ և Բել վիպասքից, որն այսօր էլ հայ ժողովրդի ինքնաճանաչման կարևոր խթաններից է: 2008 թվականի օոգոստոսի 11-ին հայ ժողովուրդը տոնեց այս հաղթական ճակատամարտի 4500-ամյակը: Այս պատկառելի տարեդարձը առիթ է վերաիմաստավորելու Հայոց Պատմության բազմաթիվ հարցեր, այդ թվում Հայոց Հաղթանակները:
     Ըստ Պատմահոր՝ Հայկ Նահապետը (Հապետոսթյան Հայկը), չկամենալով ենթարկվել Տիտանյան Բելին, իր որդիների հետ հեռանում է հյուսիս՝ իր հայրենի երկիր: Բելն իր որդու գլխավորությամբ պատվիրակություն է ուղարկում Հայկի մոտ, առաջարկում վերադառնալ ու հնազանդվել իրեն, սակայն, վճռական մերժում ստանալով, մեծ բանակով արշավում է Հայկի դեմ:
     Հայկը հավաքում է իր որդիների ու թոռներին, քաջ և աղեղնավոր այրերին և իր ձեռքի տակ եղած այլոց ու հասնում Վանա ծովի ափը:
     Վճռական ճակատամարտը տեղի է ունենում Վարագա լեռան ու Վանա լճի միջև եղած տարածքում՝ Հայոց Ձոր գետի աջ ափին, գետաբերանից քիչ հեռու: Հայկի շարած սեպաձև /անկյունով առաջ/ մարտակարգի կենտրոնը մխրճվում է Բելի զորքերի մեջ: Այդ ժամանակ էլ Հայկը իր լայնալիճ աղեղը լարում ու եռաթև նետով գետին է տապալում բռնակալին: Բելի մեծաթիվ բանակը սարսափած ցրվում է:

     Մովսես Խորենացին թշնամու նախահարձակ գործողությունների մասին գրում է.   ....Տիտանյան Բելը... հետևակ զորքի ամբոխով գալիս հասնում է հյուսիս, Արարատի երկիրը, Կադմոսի տան մոտ:
      Բելը հարձակումը սկսում է հարավից և առաջին հարվածը հասցնում է Հայկի թոռ՝ Կադմոսի տիրույթներին: Կադմոսը խուսափում է հակառակորդի հետ բախումից, նահանջում ու միանում է Հայկին: Հյուսիսից լիճը շրջանցելով՝ Կադմոսին ընդառաջ շարժվում է նաև Հայկը: Նա արդեն ավարտել էր զորահավաքը և պատրաստ էր ռազմական գործողությունների: Բելը չի կարող խոչընդոտել Հայկի կազմակերպչական բնույթի աշխատանքներն ավարտելուն ու Կադմոսի ուժերին միանալուն: 

ՄԵՀՐՈւԺԱՆ ԱՐԾՐՈՒՆԻ



Մեհրուժան Արծրունի
(Հեղինակ՝ Հեղինե Հովհաննիսյան)
Հայոց պատմիչների մոտ (Մովսես Խորենացի, Փավստոս Բուզանդ) Մեհրուժան Արծրունին
ներկայացված է որպես ՙվատահամբավ՚, ՙչարագործ՚ անձնավորություն և ազգուրաց դավաճան, ու պատմագրության մեջ մինչ օրս շարունակում է այդպիսին հանդիսանալ: Սակայն, նրա գործունեության անաչառ ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս ոչ միայն մերժել նման կարծիք, այլև վերարժևորել նրան որպես յուրօրինակ ազգային գործչի:
Ընդ որում, նշյալ պատմիչները Մեհրուժանին այդպես ներկայացնելու համար կանխակալ պատճառները ունեին: Բոլորն էլ եկեղեցական երևելի այրեր էին և հունական դպրություն էին անցել: Իսկ Մեհրուժանի գործունեությունը հակահունական ուղղվածություն ուներ, չէր տեղավորվում նրանց եկեղեցական կաղապարներում, ինքն էլ քրիստոնյա չէր:
Բյուզանդա-պարսկական պատերազմների ժամանակ, որոնց թատերաբեմ էր դարձել Հայաստանը, 363թ. Հուլիանոս կայսրի և Շապուհ Բ-ի միջև երեսուն տարի ժամանակով ուխտադրուժ դաշնագիր է կնքվում, որի համաձայն Բյուզանդիան պարտավորվում էր Պարսկաստանի դեմ պատերազմում չօգնել իր նախկին դաշնակից Հայաստանին:
Իսկ մինչ այդ, Տիրան Ա-ի, նրա հաջորդ Արշակ Բ-ի և հայոց նախարարների միջև` առաջինների անհեռատես քաղաքականության հետևանքով, ծագել էր մեծ պատերազմ, որին մասնակից էր նաև Արծրունյաց տունը, քանի որ Տիրանը կոտորել էր տվել վերջինիս արու զավակներին: Բայց, արտաքին վտանգահարույց իրավիճակը պարտադրում է, որ անհաշտ նախարարները միաբանվեն Արշակի շուրջ: Սակայն այսքանից հետո` փոխանակ լեզու գտնելու փաստացի հզոր ախոյան Պարսկաստանի հետ, պատվիրակություն է կազմվում և Ներսես Մեծ կաթողիկոսի հետ ուղարկվում է Վաղես կայսեր մոտ: Պատվիրակության հետ միասին որպես պատանդ են ուղարկվում Արշակի որդի Պապը, սպարապետ Վասակ Մամիկոնյանի որդի Մուշեղը և նախարարների որդիները: Այս ժամանակ, Արծրունյաց տան նահապետ Մեհրուժան Արծրունին և Վահան Մամիկոնյանը ապստամբելով Արշակի դեմ` անցնում են Պարսկաստան:
Վաղես կայսրը, ում օրոք կայսրությունում հաստատվել էր արիոսականությունը (եկեղեցիների կողմից մերժված քրիստոնեական դավանանք), Ներսեսին ստիպեց ընդունել այն, սակայն մերժում ստանալով` նրան աքսորեց անմարդաբնակ կղզի: Այնուհետև, մահապատժի սպառնալիքի տակ նույնը ստիպեց անել Պապին ու մյուսներին, որոնք ստիպված համաձայնեցին, սակայն դրանից հետո էլ նրանց չթույլատրվեց վերադառնալ հայրենիք: Այսպիսի օրհասական վիճակում փոխանակ ապավինելու ներքին ուժերին` Արշակը խախտելով նախարարների հետ կնքված դաշինքը, կոտորում է շատ նախարարական տներ` արքունի գրավելով նրանց ունեցվածքն ու կալվածքները: Առավել դաժան է նա վարվում արյունակից Կամսարական տոհմի նկատմամբ, որը բնաջնջում է ամբողջովին: Արդյունքում, Հայաստանի հյուսիսային, հարավային, արևելյան բդեշխությունները և ծայրամասային գավառները անջատվում են Հայաստանից և Շապուհին հայտնում իրենց հպատակության մասին: Իսկ Արշակը, զրկվելով նույնիսկ նախկինում իրեն հավատարիմ նախարարների աջակցությունից (բացառությամբ Վասակ Մամիկոնյանի) և մնալով մենակ, տարվում է Պարսկաստան, որտեղ էլ բանտարկվում և ինքնասպան է լինում:

ՄՈՒՇԵՂ ԵՎ ՄԱՆՎԵԼ ՄԱՄԻԿՈՆՅԱՆՆԵՐ


ՙՆմանվի՜ր Մամիկոնյան հային, որ զորավոր էր 

դեպի հայրենի Երկիրն ու Ցեղը տածած սրբազնության
 զգացումով և նրանց համար
 մեռնելու իր աննահանջ կամքով՚։ 

Գարեգին Նժդեհ

Պատահական չէ մեծ հայի այս պատգամը։ Դարեր շարունակ Մամիկոնյան տոհմի անունը հայի համար ունեցել է ռազմական փառքի, հայրենյաց համար մեռնելու կամքի, հայի վսեմ բարոյականի իմաստ։
Նախկինում աննշան այդ տոհմը չորրորդ դարից սկսած իր ձեռքը վերցնելով Հայաստանի պաշտպանության ղեկը` եղավ հայ թագավորների հավատարիմ օգնականը, իսկ հայկական պետականության անկումից հետո` Հայաստանի անկախության ամենաեռանդուն պաշտպանը։
 Վաչե Մամիկոնյանով սկսվեց Մամիկոնյան ասպետների ա՛յն հիանալի փաղանգը, որի մեջ ամրապնդված Էր Ցեղի ու Հայրենիքի համար կռվելու և մեռնելու բարոյականը։ Հատկանշական Է, որ այն ուներ ժառանգական բնույթ` փոխանցվելով սերնդեսերունդ։ Մամիկոնյան ռազմի ասպետների այդ շքեղ փաղանգում իրենց հերոսականությամբ ու հայաշունչ բարոյականով փայլում են Մուշեղ և Մանվել Մամիկոնյանները։
Մուշեղը Վասակ Մամիկոնյանի որդին Էր։ Նրա հոր ու Արշակ թագավորի մահից հետո հայոց աշխարհն ընկավ ծանր կացության մեջ։ Պարսից մի մեծ զորաբանակ ավերելով երկիրը` պաշարել Էր Արտագերս ամրոցը։ Մեկը մյուսի հետևից թշնամու կողմն Էին անցնում հայ նախարարները։ Նման պայմաններում Մուշեղը ստանձնելով սպարապետության պաշտոնը (368-376թթ.) լծվեց Հայաստանի ազատագրման գործին։ Իր շուրջը համախմբելով հայոց գահին հավատարիմ մնացած իշխաններին` նա վերսկսեց պարսիկների դեմ պայքարը։ Բայց, համոզվելով, որ երկրի անկախության վերականգնմանը կօգնի միայն արքայական իշխանությունը նա` որպես հայոց գահի հավատարիմ պաշտպան, բանակցելով Հռոմի կայսեր հետ` այնտեղից բերեց Պապ արքայազնին և թագավորեցրեց Հայաստանում։ Այդ ընդունակ և համարձակ արքայի հրամանով Մուշեղն սկսեց արագ ձևով պատերազմի պատրաստվել։ 10.000-ոց զորքով գնալով Ատրպատական` Մուշեղը մեծ ջարդ տվեց պարսից արքայի բանակին` գրավելով նաև նրա կանանոցը։ Դաժանաբար վրեժ լուծելով գերված պարսիկներից` նա, սակայն, իրեն ասպետորեն պահեց կանանց հանդեպ։ Կանանոցը նա ապահով ուղարկեց Շապուհին։ Հայի այս վսեմ բարոյականը ցնցեց անգամ գազանաբարո Շապուհի հոգին։ Իսկ Ձիրավի հաղթական ճակատամարտով Մուշեղն ապահովեց Պապի գահի անվտանգությունը։ Լինելով քաջ զորավար` Մուշեղը նաև մեծ տիրասեր Էր և այդ հատկությունը փոխանցում Էր իր ռազմիկնհրին։ Պատմիչը վկայում Է, որ մի ճակատամարտում հայ զինվորներն ամեն սպանվող պարսիկի վրիժակի պարտավորությամբ նվիրում Էին իրենց նախկին արքա Արշակին` ասելով. ՙԱ՜ռ, քաջ Արշակ՚։

ԹԵՈԴՈՐՈՍ ՌՇՏՈւՆԻ

ՙԵվ գուցե հայ ազգի ճակատագիրն այլ կերպ ընթանար,
եթե Թեոդորոս Ռշտունու նման քաղաքական
մտածողներ շատ լինեին հայ կառավարող շրջանների մեջ՚։
Լեո

Հայաստանի քրիստոնեացումից հետո հայ ազգի բախտը տնօրինող պետական այրերը` փոխանակ օգտագործելու ազգի կենսական ուժերը, արտաքին հարցերում շատ անգամ են ապավինել օտարին և չարաչար խաբվել նրանից կամ չստեղծելով սեփական ուժ` օտարից են աղերսել դաշնակցում, մոռանալով, որ թույլի հետ չեն դաշնակցում` թույլին օգտագործում են։ Եվ արդյունքը միշտ եղել է հուսալքված ժողովուրդ, ավերված հայրենիք, օտար գերիշխանություն։
Ավելի քիչ են դեպքերը, երբ ազգի համար օրհասական պահերին ի հայտ են եկել անհատներ, որոնք առաջնորդվելով ՙաշխարհը հաշվի Է նստում միայն ուժեղի հետ՚ սկզբունքով` կազմակերպել, ոտքի են հանել Ցեղի բովանդակ ուժերն ու ստիպել թշնամիներին` հաշտվել ինքնիշխան Հայաստանի գոյության հետ։ Այդպիսի աոաջնորդներից Է Թեոդորոս Ռշտունին։
7-րդ դարի առաջին կեսին Մերձավոր Արևելքում տեղի ունեցան ցնցող իրադարձություններ։ Արաբական թերակղզում բնակվող արաբ քոչվոր ցեղերը միավորվեցին Մահմեդի վարդապետության շուրջ և ստեղծելով Արաբական Խալիֆաթը` անցան արտաքին նվաճումների։ Կարճ ժամանակամիջոցում Բյուզանդիայից նվաճելով մի շարք տարածքներ և կործանելով Սասանյան Պարսկաստանը 630-ական թվականների վերջերին արաբները մոտեցան Հայաստանին, որը կանգնեց մեծ արհավիրքի առջև։ Կրոնադավանաբանական և հողային վեճերի` երկրով մեկ ռազմական ցրվածության պատճառով խիստ թուլացած Հայաստանին սպառնում Էր արաբա-բյուզանդական պատերազմների թատերաբեմի վերածվելու բախտը։ Պետք է նշել, որ Հայաստանի մեծագույն մասը գտնվում Էր Բյուզանդիայի տիրապետության տակ, իսկ Պարսկաստանի կործանումից հետո, նրա տիրապետության տակ գտնվող Հայաստանի արևելյան մասը հայտնվել Էր անորոշ վիճակում։ Հարկավոր Էր կազմակերպչական և դիվանագիտական մեծ ընդունակությունների տեր մի առաջնորդ, որը երկիրը դուրս բերեր ծանր կացությունից։ Այդ առաջնորդը եղավ Թեոդորոս Ռշտունին։

ԱՇՈՏ Ա ԲԱԳՐԱՏՈւՆԻ


9-րդ դարի կեսին Հայաստանի անկախության վերականգնումը, Բագրատունյաց
թագավորության հռչակումը շատ բանով կապված Է Աշոտ Բագրատունու անվան հետ, որի հայրենանվեր վարչական, պետական գործունեության շնորհիվ 9-րդ դարը դարձավ հայոց քաղաքական վերածննդի դար։
Աշոտ Բագրատունին որդին Էր Բուղայի կողմից գերության տարված սպարապետ Սմբատ Բագրատունու, ումից հետո երեսունհինգամյա տարիքում ստանձնում Է սպարապետության պաշտոնը, ինչը որոշիչ նշանակություն Է ունենում ողջ երկրի համար, որը նոր Էր ենթարկվել Բուղայի ավերիչ արշավանքներին և կարիք ուներ խաղաղության ու վերաշինության։
Սպարապետի պաշտոնում հորը փոխարինած Աշոտը լավ ըմբռնում Էր երկրի ու ժողովրդի առջև ծառացած խնդիրները։ Նա շարունակեց արաբների հանդեպ Բագրատունիների որդեգրած ավանդական քաղաքականությունը` պահպանել խաղաղություն, բարեկամական հարաբերություններ և թույլ չտալ հակաարաբական գործունեության կասկածի հնարավորություն։ Շուտով, որդեգրված քաղաքական այս գիծը տվեց իր պտուղները։ Կարողանալով շահել արաբների վստահությունը և կապեր ստեղծելով խալիֆի արքունիքում 862թ. Աշոտը ստացավ ՙիշխանաց-իշխան՚ տիտղոսը: Արաբները լուծարեցին նաև իրենց ռազմակայաններն ու Աշոտին հանձնեցին հարկահանության իրավունքը։ ՙԻշխանաց-իշխան՚ Աշոտ Բագրատունու կառավարչական իրավունքները տարածվում էին նաև Վրաստանի ու Աղվանքի վրա և նա, փաստորեն, համայն Այսրկովկասի կառավարիչն Էր։ ՙԻշխանաց-իշխան՚ Աշոտը շարունակեց արտաքին քաղաքականության մեջ որդեգած իր քաղաքական գիծը արաբների հանդեպ միաժամանակ բարեկամական հարաբերություններ հաստատելով Բյուզանդիայի հետ։ Ուշագրավ Է, որ Բյուզանդիայում գահ բարձրացած հայկական հարստության հիմնադիր Բարսեղ Առաջինն իր պատվիրակն Է ուղարկում Աշոտի մոտ` հայտնելով, որ ավանդաբար հայ Արշակունիները թագադրվել են Բագրատունիների կողմից ու թագ Է խնդրում Աշոտից։ Չնայած այս շրջանում սրված էին արաբաբյուզանդական հարաբերությունները, և թե՜ խալիֆաթը, թե՜ Բյուզանդիան հայերի օգնության կարիքն ունեին, սակայն Աշոտը չտարվեց Բյուզանդիայի հետ հակաարաբական գործունեություն ծավալելու կասկածելի, արկածախնդիր հեռանկարով և շարունակեց իր զուսպ, հավասարակշիռ քաղաքական ուղեգիծը։

ՎԱՀՐԱՄ ՊԱՀԼԱՎՈՒՆԻ


ՙՆա մեկն էր ա՜յն հին պետական 
գործիչներից, որոնց համար առաքինություններից 
առաջինն էր տիրասեր լինելը՚։

Լեո

 Մամիկոնյան ռազմաշունչ ու տիրասեր ասպետներից հետո Հայաստանի պետական կյանքում հազվադեպ եղան գահին ու կենտրոնացված ուժեղ պետության գաղափարին նվիրված ռազմական այնպիսի գործիչները, ինչպիսին էր հայոց իշխանաց իշխան և սպարապետ Վահրամ Պահլավունին։ Ամենածանր պահերին իսկ նա չհուսահատվեց, չլքեց իր հայրենիքը և շարունակեց պայքարը Հայաստանի անկախության ու միասնականության համար։ Վահրամը Բջնիի տիրոջ որդին էր, Պահլավունյաց նշանավոր տոհմից։ Արդեն երիտասարդ տարիքից աչքի է ընկնում ռազմական մեծ ընդունակություններով, իսկ արդեն իշխանաց իշխան Գագիկ Ա-ից ստանում հայոց սպարապետի պաշտոնը։ Եռանդուն ու տաղանդաշատ զորավարը երկրի միասնականության վերականգնման գործում Գագիկ Ա-ի աջ ձեռքն էր։ Այդ շրջանում հատկապես արժանահիշատակ է 998թ. Ծումբի ճակատամարտը։ Ատրպատականի էմիրի դեմ հայ-վրացական միացյալ ուժերի մղած կռվում Վահրամը ղեկավարում է հայկական զորքը։ Ցուցաբերելով չտեսնված խիզախություն և ռազմական մեծ տաղանդ նա ապահովում է ճակատամարտի հաղթական ավարտը։ Գագիկ Ա-ի փառաբանված բանակը արդյունք էր նաև Վահրամ Պահլավունու հսկայական ջանքերի։ Այդ բանակն էր, որ ահ ու սարսափ էր տարածում հարևան բոլոր թշնամիների վրա` Բագրատունյաց Հայաստանը հասցնելով իր հզորության գագաթնակետին։
Սակայն, Գագիկ Ա-ի մահից հետո ամեն ինչ փոխվեց։ Գահը ժառանգած իր ավագ, բայց ապիկար եղբոր` Հովհաննես-Սմբատի դեմ դուրս եկավ Աշոտը։ Առանց այն էլ արդեն թուլացած պետությունը ներքաշվեց գահակալական կռիվների մեջ, որը սպառնում էր երկրի հետագա գոյությանը։ Նման պայմաններում հասկանալով երկրին սպառնացող վտանգը Վահրամ Պահլավունին իր բոլոր ջանքերը գործի է դնում երկու եղբայրներին հաշտեցնելու համար, ինչը և նրան հաջողվում է։ Սակայն, Հայաստանին վիճակված չէր հզորանալ, որովհետև դավաճան կաթողիկոս Պետրոս Գետադարձի դրդմամբ թուլամորթ Սմբատը Անին մահից հետո կտակում է Բյուզանդիային։ Սմբատի մահից հետո կաթողիկոսը, Վեստ Սարգիս իշխանը և նրանց համախոհները փորձում են երկիրը հանձնել թշնամուն։ Սակայն, դավաճանների այս քաղաքականությանն ընդդիմանում է Վահրամ Պահլավունու գլխավորությամբ ազգային խմբակցությունը։
Միաժամանակ, Վահրամ Պահլավունին հակազդելով Վեստ Սարգսի գահակալական նկրտումներին մեծ հաջողությամբ ետ շպրտեց բյուզանդական զորքերի գրոհները Անիի վրա։ Վերջին հաղթանակից հետո նա առանց հապաղելու երկրի գահին նստեցրեց արդեն մահացած Աշոտ Բագրատունու որդի Գագիկին։ Պահլավունին հիանալիորեն հասկանում էր, որ օրհասական այս պահին հարկավոր էր թույլ չտալ, որ անիշխանության մատնվի հայոց երկիրը։ Գագիկ Բ-ի հետ ծերունի սպարապետը եռանդուն կերպով սկսեց երկրում կարգ ու կանոնի վերականգնման գործը, որը պսակվեց հաջողությամբ։ Վահրամի հավատարմությունը գահին ոչ մի չափով չերերաց նաև այն ժամանակ, երբ սրվեցին հարաբերությունները թագավորի և Վահրամի եղբորորդի Գրիգոր Պահլավունու միջև։ Ավելին, անգամ այն ժամանակ, երբ թագավորը խստացրեց իր հալածանքները Գրիգորի նկատմամբ, սպարապետը ոչնչով չօժանդակեց բյուզանդամոլ եղբորորդուն։